در بخشي از روايتي طولاني از کتاب کمال الدين شيخ صدوق (رض) چنين آمده است: … و إِذَا أَنَا بِجَعْفَرِ بْنِ عَلِيٍّ أَخِيهِ بِبَابِ الدَّارِ وَ الشِّيعَةُ مِنْ حَوْلِهِ يُعَزُّونَهُ وَ يُهَنُّونَهُ فَقُلْتُ فِي نَفْسِي إِنْ يَكُنْ هَذَا الْإِمَامُ فَقَدْ بَطَلَتِ الْإِمَامَة … ٌ إِذْ قَدِمَ نَفَرٌ مِنْ قُمَّ فَسَأَلُوا عَنِ الْحَسَنِ بْنِ عَلِيٍّ ع فَعَرَفُوا مَوْتَهُ فَقَالُوا فَمَنْ نُعَزِّي فَأَشَارَ النَّاسُ إِلَى جَعْفَرِ بْنِ عَلِيٍّ فَسَلَّمُوا عَلَيْهِ وَ عَزَّوْهُ وَ هَنَّوْه … کمال الدين جلد دوم ابوالاديان مي گويد: بناگاه ديدم جعفر كذاب پسر على برادرش بر در خانه است و شيعه گرد او جمعند و او را تسليت ميدهند و بامامت تهنيت ميگويند، با خود گفتم اگر امام اينست امامت باطل است … ما هنوز نشسته بوديم كه چند نفر از قم آمدند و از حسن بن على (ع) پرسش كردند و دانستند كه فوت شده است گفتند پس که در جاى او است كه تعزيت گوئيم ؟ به جعفر بن على اشاره كردند بر او سلام كردند و او را تسليت دادند و به امامت تهنيت گفتند … گرچه اين روايت در مورد فريب خوردن عده اي از مردم و باور به امامت جعفر و ادعاهای وی می باشد اما در بردارنده اين نکته مهم و اساسي است که تبريک و تهنيت گفتن به امام جديد پس از شهادت امام قبلی امری رايج در ميان مردم بوده است.
