طبق حدیثی از امام صادق (علیه السلام)، چون عیسی ع زاده شد، ابلیس که هفت آسمان را درمی نوردید، از سه آسمان ممنوع شد . در روایتی، فردی یهودی از پیامبر(صلی الله علیه وآله) می پرسد: آیا قبل از اینکه آفریده شوی، در ام الکتاب بودی؟ ایشان فرمودند: بله. او گفت: چرا مانند عیسی زمانی که از مادر متولد شدی، با حکمت سخن نگفتی؟ پیامبر(صلی الله علیه وآله) فرمود: موضوع من مثل عیسی نیست؛ چراکه خداوند عیسی را بدون پدر آفرید همانطور که آدم (علیه السلام) را بدون پدر و مادر آفرید و اگر عیسی در آن زمان با حکمت سخن نمی گفت، مادرش در برابر مردم عذری نداشت . در برخی روایات نیز طفولیت عیسی و تربیت وی نزد معلمی که عیسی خود از او داناتر بود، گزارش شده است مسئله طبابت حضرت عیسی در سایر روایات شیعه نیز آمده است؛ اما در روایات ابن بابویه، به نوعی جنبه مصداقی آن فزون تر است و ایشان به طور مصداقی اظهارنظرهایی در باب درمان برخی از بیماری ها دارد. در نمونه هایی از این روایات، آن حضرت در مقام یک طبیب و حکیم قدیمی که توصیه هایی برای درمان برخی از امراض ظاهری دارد، معرفی می شود. برای نمونه، از پیامبر(صلی الله علیه وآله) نقل شده است: «برادرم عیسی (علیه السلام) از شهری می گذشت و به زنی که شوهرش به علت چروکیدگی صورت آن زن قصد جدا شدن از وی را داشت، گفت: پس هرگاه غذا خوردی، قبل از سیر شدن دست از غذا بکش؛ زیرا هرگاه غذا بر دل انباشته شود، شادابی چهره را از میان می برد. زن همان کرد و شادابی به چهره اش برگشت» در برخی از روایات شیخ صدوق، واژه های «مسیح»، «نصاری» و «حواریون» معنا شده اند. وی بدون انتساب به معصوم (علیه السلام)، از برخی مشایخش نقل می کند: «مسیح» بدین معناست که عیسی (علیه السلام) در زمین سیاحت می کرد (در جای معین مستقر نمی شد) و همچنین روزه دار بود. «نصاری» به معنای کسانی است که به روستای ناصره در سرزمین شام منسوب اند. «حواریون» نیز یعنی کسانی که هم خود را از چرک و آلودگی های گناهان پاک کرده اند و هم دیگران را از طریق اندرز و نصحیت کردن پاک ساخته اند. آنان گازر بودند و این نام از نان «حوار» (نان سفید خالص) گرفته شده است این روایت یکی از کاربردهای واژه «مسیح» به عنوان معنایی ثانوی را نشان می دهد. با این توضیح که «مسیح» در فرهنگ یهودی و مسیحی، عموماً بر نجات دهنده ای اطلاق می شود که همه انبیای بنی اسرائیل وعده آمدن او را برای نجات قوم خویش داده بودند درنتیجه در فرهنگ حدیثی شیعه، مسیح بودن عیسی تنها به جنبه آخرالزمانی آن حضرت نظر ندارد؛ بلکه این مسئله به عنوان اسم یا صفتی که کاربردهای دیگری نیز دارد، به کار رفته است. بخش زیادی از احادیث اسلامی به مسئله توحید به عنوان مهم ترین رکن دین اسلام اختصاص یافته اند. کتاب التوحید صدوق در این زمینه شناخته شده است. در ضمن احادیثی، بین این مسئله و شخصیت حضرت عیسی پیوند خورده است
