خاندان بابویه از خاندان اصیل، مردمدار و عالم پرور بوده که در این میان شیخ صدوق و والد ارجمند ایشان سرآمد می باشند.
در این مختصر به تبیین مفهوم صدوقین که بر این پدر و پسر فاضل اطلاق می شود، می پردازیم.
صَدوقَیْن به معنای «دو صدوق» است که برای اشاره به شیخ صَدوق و ابنبابَوَیه، پدر او استفاده میشود.
نام کامل شیخ صدوق، محمد بن علی بن حسین بن موسی بن بابویه قمی است، وی از عالمان و محدثین بزرگ شیعه در قرن چهارم هجری قمری است.
وی بزرگترین محدّث و فقیه مکتب حدیثی قم به شمار میآید،کتاب مَن لایحْضُرُه الفَقیه از کتب اربعه شیعه اثر او است.
ابنبابَوَیه با نام کامل علی بن حسین بن موسی بن بابویه پدر شیخ صدوق است. او فقیه و محدث شیعه و مرجع دینی مردم قم و اطراف آن بوده است که به صدوق اول نیز اشتهار دارد.
در آثار فقهی، هنگامی که نظر این دو شخص یکی باشد از عبارت صَدوقَین استفاده میکنند.
در مواردی که در زبان عربی این کلمه در حالت رفع قرار میگیرد، مثلا مبتدا یا فاعل جمله است، به صورت صدوقان میآید.
