بر پایه قرائن و شواهد فراوانی صدوق را رجالیان و عالمان متقدم شیعه از جمله طوسی و نجاشی ثقه میدانستند. برای نمونه، مفید، نجاشی و طوسی در آثار گوناگون خود فراوان از صدوق حدیث نقل کرده اند که نشانگر وثاقت وی نزد آنان است. نجاشى رجالی بزرگ چنین مىنویسد: «ابو جعفر (شیخ صدوق) ساکن رى، فقیه و چهره برجسته شیعه در خراسان است، او به بغداد نیز وارد شد و با این که در سن جوانى بود همه بزرگان شیعه از او استماع حدیث مىکردند.» و علامه بحرانى چنین تصریح مىکند: «جمعى از اصحاب ما، از جمله علامه در «مختلف»، شهید در «شرح ارشاد» و سید محقق داماد، روایات مرسله صدوق را صحیح مىدانند و به آنها عمل مى کنند. ایشان از حشر و نشرهایی که با آل بویه داشته نهایت استفادهها را برد، بویژه در آن زمان که در جهان اسلام مذاهب چهار گانه اهل سنت میدان دار بودند، شیخ صدوق با استفاده از موقعیت ایجاده شده توسط صاحب بن عباد نه تنها خدمات فراوانی به جهان اسلام کرد بلکه پایه مکتب تشیع و تبلیغ را بیش از پیش محکم و استوار نمود. دیگر اینکه، نجاشی در الفهرست و طوسی در الغیبه، داستان ولادت صدوق با دعای امام عصر(عج) که افاده توثیق بلکه فراتر از آن دارد را بدون تردید در آن نقل کرده اند و سومین نمونه اینکه، شیخ اجازه بودن، نشانه وثاقت شیخ نزد مستجیز(اجازه گیرنده) است. بسیاری از عالمان برجسته شیعه از جمله شیخ مفیداز صدوق اجازه نقل روایت دارند. همچنین با فاصله گرفتن از عصر صدوق تصریح به واژه توثیق، احساس شده است و لذا از قرن ششم به بعد، عالمان فقه، حدیث و رجال، صدوق را مکرر توثیق کرده اند.
